Voor de (aller?)laatste keer over Zuid-Afrika.


Eindelijk durf ik schrijfgewijs afscheid nemen van een bijzondere reis. Lees mijn eerste en het tweede deel over Zuid-Afrika, mocht je dat tijdens deze zomer gemist hebben. Nu het derde en laatste stuk. Klaar ben ik niet maar afsluiten moet wel eens gebeuren, niet?

 

Het laatste weekend hebben we ingezet met een thai massage. Jawel, een thai massage in Zuid-Afrika. Mélissa kwam met het erg aanlokkelijk voorstel na drie weken op een erg basic matras te slapen. Ik had zo een massage nog niet eerder gedaan en een beetje mijn twijfels door de happy ending verhalen die daar vaak aangekoppeld worden. Maar oké, we’ll see, samen met Mélissa en Renée ging ik richting de lokale Thaise masseuse.

 

 

Eerst gebruikten de Thaise vrouwen al hun kracht om ons te voorzien van een niet gezellige eerder harde massage. Ik moest me inhouden om niet te veel ‘auw’ te schreeuwen. Het eerste kwartier was dus zeker niet zo ontspannend. Gelukkig volgde daarna een genietmoment. Je rug wordt bijna volledig bedekt met olie. Van pijnlijk naar heerlijk. Zo heerlijk dat ik niet wilde dat mijn masseuse stopte. Kan ik hier blijven liggen tot de eeuwigheid? Please? Afsluiter: jezelf in allerlei bochten weten te wringen onder assistentie van je masseuse met krakende geluiden tot gevolg. Even de spanning uit je lichaam. Life’s good.

 

 

Wij drietjes liepen als een wolkje terug naar onze kamer om kort daarna een last dinner met de groep te hebben in Moyo. Een leuke plaats waar een vingerverfartiest een tropische touch op je gezicht tovert tijdens het wachten op je maaltijd. Een grappig zicht als iedereen van de groep rondloopt met bloemetjes en bolletjes rond de ogen.

 

 

 

Zaterdag. De laatste zaterdag. Oh, ik wil zo hard nog niet naar huis. Mijn tijd hier is nog niet afgerond. Of het voelt alleszins niet klaar. Om onze gedachten te verzetten, gingen we met een klein groepje naar een surferstrand, Muizenberg. Ja, dat plekje met de kleurrijke strandcabines! Na een paar strandfoto’s hebben we heerlijk gegeten in Tiger’s Milk. Zeker een bezoekje waard mocht je ooit in Kaapstad (in Long Street is er ook eentje) of in Muizenberg zijn.

  

 

 

 

De laatste avond werd goed gevierd. No surprise there. Het is er de gewoonte om in je laatste weekend mee te doen met de 100 club. Say what? 100 club is iets typisch voor Saltycrax Backpackers. 100 shots en je bent in het selecte clubje. 100 (bier)shots in ongeveer 140 minuten. Geen plasbezoekjes toegelaten. Helaas heb ik het niet gehaald maar zeker en vast een plezier om eens te doen of het allemaal aan te schouwen.

 

Sixpack: check. Gezelschap: check. Nu alleen maar een timer en veel uithoudingsvermogen 

 

 

The countdown is real. Honderduizend vloekwoorden. Waarom gaat de tijd zo schaamteloos snel voorbij? De laatste dag was eentje vooral van inpakken, hopen dat de koffer onder de 30 kilogram blijft en online check-ins. Dan kwam het idee naar boven om nog een laatste keer de binnenstad van Kaapstad te doorkruisen. Op naar Greenmarket Square. Op dit pleintje kan je met de nodige onderhandelingsskills met een interessant prijsje souvenirs scoren. Ik, die haar souvenirsverplichtingen al had volbracht, keek toe naar het schouwspel. Je kan op het plein niet wandelen zonder te worden aangesproken soms tot vervelends toe. Na dit klein entertainmentmomentje terug naar ons huisje. Terug naar de droevige gezichten want niemand keek uit naar die laatste dag, eentje van (voorlopig) afscheid en tranen.

 

Deze reis naar Zuid-Afrika was eentje die ik al jarenlang wilde doen. Het verlangen nam bepaalde verwachtingen met zich mee en die zijn allemaal ingevuld. Meer zelfs, het was zelfs nog beter dan verwacht. Ik ben enorm dankbaar dat ik fantastische mensen heb kunnen ontmoeten uit onder andere Canada, Nederland, Italië, Duitsland, Frankrijk, Israël… en dat we nog geregeld of zelfs dagelijks contact houden via social media. Thank God (of zo iets) voor Snapchat en Whatsapp. Ik heb een prachtig land in real life gezien. Een land met zoveel schoonheid maar ook eentje met heel veel problemen en pijn. Een land waar nog veel werk aan is. Hoe Westers Zuid-Afrika ook mag lijken. Ik kan duizenden woorden wijden aan deze ervaring maar voorlopig laat ik hier bij. En ja, wees maar zeker. Het was niet de eerste en laatste keer dat ik een bezoek breng naar het uiterste puntje van het Afrikaanse continent. South-Africa be ready when we meet again. XO

See you later!

 

Advertenties

2 gedachtes over “Voor de (aller?)laatste keer over Zuid-Afrika.

Tell me, wat is jouw reactie op deze post? :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s